Een goed plan: hef de failliete staat Illinois gewoon op

De Amerikaansche staat Illinois is feitelijk bankroet. Erger dan bankroet: diep in de schulden, en bovendien ook nog eens onbestuurbaar geworden door corruptie en incompetentie binnen de overheid. Niet bepaald een verrassing: de Democratische partij heeft in Illinois al decennia de alleenheerschappij, en dat heeft geleid tot ernstig machtsmisbruik.

John Kass van de Chicago Tribune heeft echter een oplossing: gewoon de hele staat opheffen. Niet zeuren; zonder gemiep een einde aan maken en in stukken knippen.

De column van Kass bevat lekker satirische elementen, maar het voorstel is te goed om niet serieus te nemen. Het enige dat je eraan hoeft te veranderen is dat Chicago gewoon een soort linkse stadstaat moet worden. De politieke elite daar heeft alle problemen om te beginnen veroorzaakt, dus die moeten de verantwoordelijkheid ook dragen. Men moet gewoon stukken van Illinois afknippen totdat enkel Chicago overblijft... met de problemen en de overheidsschuld en de criminaliteit (die daar heel hoog is, terwijl de wapenwetten er al heel lang heel streng zijn...)

Opvallend genoeg zijn de mensen in de regio het daar ook mee eens: op het plan van Kass komen onverwacht veel positieve reacties binnen, maar wat opvalt is dat reacties uit Wisconsin één duidelijk punt van kritiek hebben. Deze staat zou Chicago en omstreken moeten 'overnemen', en de inwoners van Wisconsin hebben daar geen zin in. "Wie wil die stad in godsnaam hebben?"

Gelijk hebben ze. Laat Chicago maar over aan de Democraten die zowel die stad als de staat hebben verpest. De rest van Illinois kan dan worden overgenomen door de buurstaten, die vast beter zorgen voor de gebieden in kwestie. Zoals ik al eerder schreef over Californië: terminaal links georiënteerde gebieden moeten worden afgescheiden en aan hun lot worden overgelaten. Enkel wanneer ze andere gebieden niet meer kunnen uitzuigen, leren ze om eens op eigen benen te staan. Meestal is het dan snel afgelopen met de socialistische illusies.

Batavieren Podcast: de Amerika Special

Gisteren was ik te gast bij de Batavieren Podcast van Zlata Brouwer en Sander van Luit, en hebben we het gehad over de zege van Donald Trump-- en over zowel de oorzaken als de gevolgen daarvan. Het gesprek is hier te beluisteren.

Het enige dat mij spijt is dat ik het gesprek via Skype heb moeten voeren, met een headset die niet geheel meewerkte. In dat kader mijn excuses voor de minder-dan-perfecte geluidskwaliteit aan mijn kant.

Verdeeld Amerika

Als we nu toch eens kijken hoe de stemmen verdeeld zijn, per county, dan valt er toch wel iets op. En het is iets dat bij iedere landelijke verkiezing in de VS opvalt:

1. Het platteland is overwegend conservatief en stemt doorgaans Republikeins. Geographisch gezien is dit het overgrote deel van het land.

2. De steden, echter, zijn meer progressief en daar stemt men doorgaans op de Democraten.

3. Ook democratisch zijn gebieden die een historisch "linkse" cultuur hebben. De kuststrook van Californië, de kuststrook van het uiterste noordwesten, de van oudsher linksige kuststrook in het noordoosten van de Unie, en het bolwerk van agrarisch links in noordoostelijk Minnesota. (Die laatste streek mag men gerust vergelijken met het communistennest in het Oost-Groningsche boerenland.)

4. Tot slot zijn gebieden waar ethnische minderheden geconcentreerd zijn sterk Democratisch. Zie de strook blauwe counties in de zuidelijke staten, van Virginia tot in Oost-Mississippi, en langs de Mississippi-rivier van westelijk Tennessee tot in New Orleans. Dat is exact waar de meeste negers wonen in die staten. Hetzelfde geldt voor het gebied rondom Chicago. De blauwe gebieden lands de grens met Mexico zijn tevens precies de gebieden waar veel Latino-immigranten terecht zijn gekomen, hetgeen ook geldt voor het uiterste zuiden van Florida. Ook Hawaii, eveneens bepaald niet blank, stemt steevast links.

En dit patroon komt iedere verkiezing weer terug. De Verenigde Staten zijn in veel opzichten helemaal niet verenigd, maar juist tot op het bot verdeeld. Saillant detail: in California wordt nu al opgeroepen tot secessie. De linkse progressieven aan de westkust willen niet in "Trumpistan" wonen.

Het is eigenlijk een interessant idee. Als je California in tweeën zou splitsen, en het linkse (zuid)westen zich zou laten afsplitsen... dan ben je opeens een heel grote, altijd linkse staat kwijt... terwijl het blijvende Noordoost-California best rechts is (dus dat is een rechtse staat erbij). Het grappige resultaat zou zijn dat het de herverkiezing van Trump over vier jaar min of meer garandeert. Als ik Trump was zou ik die linkse westkustbewoners gewoon hun zin geven.

De waarheid over Lincoln: sic semper tyrannis

Vandaag is het precies 150 jaar geleden dat de tiran Abraham Lincoln werd neergeschoten door de patriot John Wilkes Booth.

Ja, dat leest u goed. Lincoln was een tiran, en Booth bewees de mensheid een dienst door hem uit de weg te ruimen. Ironisch genoeg bewees hij Lincoln óók een dienst, want juist door op dat moment te sterven werd het mogelijk dat Lincoln (ten onrechte!) tot een soort messias werd gebombardeerd.

De realiteit was anders. Zo ongeveer alles dat tegenwoordig over Lincoln wordt verteld is propaganda. Staat er bijvoorbeeld in geschiedenisboekjes dat Lincoln duizenden burgers zonder proces heeft laten doodschieten? Dat hij zelf verklaarde dat het bevrijden van de slaven hem weinig tot niets kon schelen? Dat hij tot zijn dood geloofde dat, op het moment dat de burgeroorlog gewonnen was, alle zwarten gedeporteerd(!) moesten worden naar Afrika?

Nee. Dat wordt op school niet verteld, en de meeste geschiedenisboeken slaan dat ook liever over. Maar het is wel waar. En daarom is John Wilkes Booth een held; een held die een tiran heeft omgebracht.

Oorlog met Rusland? Pure waanzin!

Je zou denken dat vredesonderhandelingen moeten dienen om vrede te bereiken. De onderhandelingen tussen de Westerse mogendheden en Rusland—aangaande het huidige conflict tussen Oekraïne en de onafhankelijke confederatie van Nieuw-Rusland—lijken echter vooral gericht op het scheppen van een oorlogsstemming. Het moet gezegd worden: vooral de VS en EU maken zich hier schuldig aan. Het lijkt alsof men doelbewust afstevent op een gewapende confrontatie met Rusland.

Wolfgang Ischinger, de voorzitter van de internationale veiligheidsconferentie over het onderwerp, gaf afgelopen vrijdag al aan dat het Westen het regime in Kiev moet steunen door wapens te leveren. “Waarom niet? We grijpen Oekraïne met miljardensteun onder de oksels. Waarom zouden we ze niet helpen de verwoesting van hun grondgebied te voorkomen?”

In de praktijk betekent militaire steun aan Kiev dat het regime aldaar de middelen zal verkrijgen om genocide te plegen op de etnische Russen die zich hebben afgescheiden van Oekraïne. Vladimir Poetin heeft zich opgeworpen als beschermheer van alle Russen, dus hij zal in dat geval die mensen moeten beschermen. Dit zal door het Westen worden aangegrepen als casus belli, ook al is de Oekraïense regering feitelijk de agressor. Resultaat: oorlog tussen het Westen en Rusland. Allemaal vanwege een regionaal conflict, dat helemaal uit de hand loopt vanwege allianties die grotere mogendheden verplichten tot het steunen van één van de twee strijdende partijen. Dit is precies hoe de Eerste Wereldoorlog óók begon.

Arm Schotland, waar de angst regeert

Wanneer de angst regeert, is een land verloren. Zo blijkt maar weer eens, nu een meerderheid van de Schotten uit angst en onzekerheid en onzekerheid hebben besloten om de moedige sprong niet te wagen. Zelfstandigheid vereist moed en eer, en door eeuwen onderwerping is dat er bij de ooit zo fiere Schotten blijkbaar flink uitgestampt.

Schotland blijft een onderdeel van het VK, en blijft intern verdeeld. Angst en onzekerheid, waar hoop en durf het land naar een betere toekomst hadden kunnen brengen. Heel jammer, en niet alleen voor de Schotten zelf. Op de lange termijn zullen die spijt krijgen van hun beslissing, maar de Engelsen zal het nog méér spijten, omdat Schotland binnen het VK nooit trots op eigen benen zal leren staan. Het zal, net als Wallonië of Groningen, bovengemiddeld veel aanspraak maken op sociale zekerheid... en consequent socialistisch gezind zijn. En dat zal zo blijven. Ook als de olie op is. Het linkse Schotland zal dan snel een loden last zijn voor het meer marktgerichte Engeland.

Het nieuwe nationalisme

De Eurofielen beweren voortdurend dat het nationalisme eng en gevaarlijk is. Is dat wel zo? In het verleden is het nationalisme weliswaar misbruikt voor wandaden, maar nu kan het juist onze redding zijn.

The future of Europe

Yesterday, I published an article discussing the many problems of the EU, which have until now gone unsolved due to the unwillingness of the Europhiles to accept that their utopian dreams are simply impossible. Arrogance has poisoned the European project beyond any hope of rescue, and it seems that arrogance will in the end destroy the EU altogether.

The question is now: how do we get rid of the bad, while preserving the good? Cooperation and good relations between the many states of Europe are by no means a bad thing. How can we preserve those elements, while dismantling the European bureacracy and the undemocratic power of Brussels? Well, if you think about it, it’s not that difficult. The only thing missing to achieve a peaceful and relatively painless end to the EU is the political will to go about it.

That’s certainly a problem, because the Eurocrats in charge are dead set on creating a centralized political union. I explained yesterday how their efforts are inherently counterproductive, serving only to sow futher animosity between the nations of Europe. If they continue to force their utopia on all of us, they even risk sparking off a civil war. That catastrophe must be avoided at all costs.

So how? What’s the alternative? That question is imperative, because Europhiles will repeat again and again that we need the EU, and that to dismantle it would be tantamount to economic suicide. What we need to do is prove them wrong, so everyone can see that there is a viable alternative to Eurofederalism. To that end, I’ve written this article: a proposal for dismantling the European Union in a peaceful and orderly manner. Because we can prevent the disastrous future currently awaiting Europe, and we can lay the ground work for a far better future for us all.

When will the Europhiles learn their lesson?

Countless citizens of EU-member states are asking themselves “Where are we going?”, and with good reason. The European Union is tearing itself apart through bad policy and undemocratic efforts at forced centralization of power. It is entirely unclear where this road will lead the many nations of Europe, but the notion that all of them will eventually end up in the same place is becoming increasingly unlikely. An outcome long held unthinkable – the break-up of the EU – is steadily becoming inevitable.

The Europhiles in Brussels and across the EU will hear nothing of it. Just as they have done for decades, they dismiss the notion of the EU being split up as nothing more than small-minded chauvinism. It is easy, however, to portray your opponents as small-minded. It is much harder to actually prove them wrong. In this case, it might not be possible at all: the Eurosceptics have been proven right time and again since the start of the global financial crisis.

In fact, it turns out that the “small-minded chauvinists” have, in fact, for years and years been the most forward-thinking people in Europe. It was the Eurosceptics who forsaw that expansion of the “European family” (as Europhiles lovingly call it) was going too fast: many new member states were simply not yet ready. The cultural and economic mindsets of Northern, Southern and Eastern Europe were insufficiently aligned to accommodate a grand unification project.

These warnings were ignored, but it turns out they should have been heeded instead. Similarly, the Eurosceptics warned that the institutions of the Union were not democratic enough, and that there was not (yet) enough popular support for the EU among the peoples of Europe. Again, they cautioned, more time was needed. But no – the Europhiles pushed for more centralization, at the expense of national sovereignty and popular democracy. The EU thus became a project of the elite, disliked by the people at large.

The grand misconception of the Europhiles was that they would be able to shape Europe as they wanted: that they could force their utopian ideal on the people without any resistance at all, and everyone would come to love their creation as much as they did. Simply put: the Europhiles behaved like a bunch of arrogant tossers. As a result, they – and everyone else in Europe – are now faced with the results of their hubris. Many countries weren’t ready for a monetary union, and precicely due to that single currency, their economic woes are also ravaging the countries that were ready. The people have come to hate the EU, rather than love it.

De schaduw van Trianon

In Hongarije gaat het flink de verkeerde kant op. Eén partij heeft ruim tweederde meerderheid in de volksvertegenwoordiging, en daarmee de feitelijke almacht. Er is wel een oppositie, maar de regering kan naar hartelust de grondwet aanpassen – en doet dat ook. In de praktijk is Hongarije een éénpartijstaat geworden.

Een (Noord-)Europese Confederatie

De Europese Unie is het ontegenzeglijke bewijs dat, overgeleverd aan bureaucraten, zelfs de mooiste droom een verschrikkelijke nachtmerrie wordt. De theorie was heel eenvoudig: wat willen we? Nooit meer oorlog. Wat is de beste manier om te zorgen dat twee landen nooit meer oorlog voeren? Handel. Want als je vecht met je handelspartner, schaadt je óók je eigen belangen. Tot zo ver een foutloos plan, want vrede en handel leiden tot vrijheid en welvaart.

En ja, als je dan toch al economisch samenwerkt, dan zijn er enkele andere terreinen waar je óók heel profitabel zou kunnen samenwerken... “Maar dat zoeken we later wel uit,” was het devies. Zo doende hebben we nooit aangewezen waar onze samenwerking eigenlijk toe beperkt was, en wat de bevoegdheden waren van de instituten die daartoe in het leven werden geroepen. Zo doende werden het geen instituten van internationale samenwerking, maar instrumenten van transnationale onderdrukking. Zo doende werd de Europese droom een Eurocratische nachtmerrie.

De EU kon zich ontpoppen tot een Eurocratie omdat we haar macht nooit begrensd hebben. Daardoor zijn de instituten die we boven ons geplaatst hebben, aan onze controle ontsnapt, en heeft de Unie nu federale pretenties. Alle ellende had voorkomen kunnen worden door in beginsel vast te leggen dat gezag bij de lidstaten hoort te liggen. Door een heldere opsomming van bevoegdheden op te stellen, waarbuiten de EU geen enkel gezag heeft. Door duidelijk te maken dat het om samenwerking tussen staten moet gaan, en niet om gezag boven staten. Kortom: Europees federalisme had voorkomen kunnen worden door in beginsel uit te gaan van een confederatie.