Een extra lange uitzending van de Batavieren Podcast

Gisteren had ik een aangenaam gesprek met Sander van Luit, die mij interviewde in het kader van de Batavieren Podcast. De tweede keer alweer—wij spraken elkaar kort na de verkiezing van Donald Trump ook al—en deze keer een extra lange uitzending. Tweeënhalf uur. Gaat u er maar even rustig voor zitten.

We hebben het over de 'culture wars' en de opkomst van de alt-right beweging. We hebben het over regressief links en de repressieve islam. En tot slot hebben we het over de Westersche beschaving die ik daar graag tegenover in stelling wil brengen... en over het intellectuele curriculum voor zelfstudie dat ik onlangs heb samengesteld, opdat men zich deze Westersche beschaving ten diepste eigen kan maken.

Luister alhier naar de nieuwe uitzending.

De noodzaak van immigratiebeperkingen: een aanvullend relaas

Het libertarische betoog voor immigratierestricties dat Henri Serton en ikzelf eind vorige week publiceerden heeft inmiddels tot enkele interessante discussies geleid. Aan die discussies hebben wij allebei actief deelgenomen, om waar nodig vragen te beantwoorden, onze positie te verduidelijken, of om onze standpunten te verdedigen tegen kritiek. Ik moet zeggen—en daarbij spreek ik uitsluitend voor mijzelf—dat ik tot nu toe geen overtuigende kritiek heb gelezen. De diverse libertarische pleitbezorgers van ‘open grenzen’ die moeite hebben met ons standpunt falen ofwel om onze punten daadwerkelijk te weerleggen, ofwel zij lezen ons betoog verkeerd en concluderen vervolgens dat wij tegen vrijwel alle immigratie zijn. Dat is jammer, maar het is hoe dan ook goed dat de discussie wordt gevoerd.

Inmiddels heeft Imre Wessels een 'tegenartikel' geschreven, waarin hij poogt de juistheid van onze positie te weerleggen. In mijn opinie slaagt hij daar niet in. Hij gaat op een significant deel van onze argumentatie eenvoudigweg niet in, en hij ageert herhaaldelijk tegen standpunten die wij helemaal niet hebben ingenomen. Ik zou graag geloven dat dit geheel berust op toeval, maar dhr. Wessels is de discussie al eerder met mij aangegaan naar aanleiding van het betoog dat Henri en ik hebben geschreven. Toen negeerde hij óók grote delen van onze argumentatie, en voerde hij óók stropopredeneringen op. Toen ik hem daarop wees volhardde hij daar helaas in. Desalniettemin neem ik graag de gelegenheid om op zijn ‘tegenartikel’ in te gaan. Al is het maar om omissies en stropoppen aan te wijzen, en redeneerfouten aan het licht te brengen.

Een libertarisch betoog voor immigratiebeperkingen

Binnen het libertarisme bestaan diverse 'hete hangijzers' waarover libertariërs het onderling niet eens zijn. Eén van die onderwerpen is het immigratievraagstuk. Voluntaristische libertariërs zijn het erover eens dat de ideale situatie zou zijn dat alle grond in privé-bezit is; dat eigenaren zelf bepalen wie zij op hun terrein dulden, en onder welke voorwaarden. In die situatie leven wij vandaag de dag echter niet, en libertariërs zullen moeten omgaan met de huidige praktijk. Henri Serton en ikzelf betogen dat immigratierestricties in de huidige situatie heel goed te verantwoorden zijn vanuit libertarisch perspectief.

We leven als libertariërs niet in de vrije samenleving die we ons zouden wensen. De libertarische filosofie moet hier en nu toegepast worden. We kunnen de huidige staat niet wegdenken. We moeten derhalve kiezen voor beleid dat de implementatie van het libertarisme op de lange duur ten goede komt. Het streven is altijd om een zo vrij mogelijke gemeenschap te creëren. Dit geldt ook voor het vraagstuk van immigratie en grenzen. Libertarische pleitbezorgers van 'open grenzen' spannen echter het paard achter de wagen. Ze passen de regels van een vrije samenleving toe op de onvrije situatie waarin wij leven, en scheppen daarmee ruimte voor stelselmatige rechtenschendingen.

Strijden om het Avondland

In 1918 en 1922 verscheen het tweedelige werk van Oswald Spengler (1880-1936), genaamd Der Untergang des Abendlandes. Hierin voorspelde hij de val van de Westerse Beschaving, en dan in het bijzonder die van Europa. Deze beschaving herkende hij als het product van de Verlichting, de triomf van de “Westerse wil”. Daaruit waren rationaliteit, objectieve wetenschap en individueel bewustzijn voortgekomen. En dit alles, zo stelde hij, was gedoemd om ten onder te gaan. Europa, het Avondland, was al verstrikt in haar eigen doodsstrijd.