Meten met twee maten

Stel je eens even voor dat een Mohammedaan een moordaanslag pleegt op een vreedzame bijeenkomst van, zeg eens wat, de organisatie Voorpost. Je mag er blind vanuit gaan dat de media dan in ieder artikel zouden benadrukken dat Voorpost "extreem-rechts" is, en dat alle berichtgeving minstens zou impliceren dat de standpunten van Voorpost die aanslag hebben uitgelokt. Een aantal journalisten zou zelfs expliciet zeggen dat de doden het aan zichzelf te danken hebben-- zoals ze dat ook expliciet durfden te zeggen over Pim Fortuyn en Theo van Gogh.

Nu wil het feit dat die moskee in Nieuw-Zeeland, waar door een soort radicale eco-terrorist een moordaanslag is gepleegd, meerdere jihadisten heeft voortgebracht. Die jihadisten gingen naar trainingskampen in Jemen, om te leren hoe ze de ongelovigen moeten en kunnen afslachten. Dezelfde moskee nodigde ook regelmatig jihadistische imams uit als spreker, die daar opriepen tot geweld tegen ongelovigen.

Nochtans heb ik niet één journalist zien suggereren dat de slachtoffers het in dit geval dan óók (een beetje of geheel) "aan zichzelf te danken hadden". Indien je als Westerling tot een organisatie behoort die geweldloos(!) radicale uitspraken doet, dan is dat genoeg reden voor een kapmes in je nek. Maar indien je als islamiet tot een organisatie behoort die actief oproept om anderen met een kapmes in de nek te hakken... dan ben je een onschuldig lammetje.

Ik ben geen voorstander van aanslagen. Hoe graag bepaalde mensen mijn schrijven ook expres verkeerd zouden willen uitleggen; dit is geen goedkeuring van aanslagen op moskeeën. Dit schrijven dient om de hypocrisie aan de kaak te stellen, die thans gangbaar is in alle mainstream berichtgeving. Het meten met twee maten moet ophouden.

Een interview op Vrijheid Radio

Naar aanleiding van het artikel dat Henri Serton en ikzelf onlangs hebben geschreven over immigratieproblematiek is enige beroering ontstaan in libertarische kringen. De twee artikelen die ik daarop liet volgen (hier en hier) hebben niet geleid tot een einde aan de discussie (hetgeen ik ook niet had verwacht).

Vorige week is er tijdens de uitzending van Vrijheid Radio enige kritiek geuit op het artikel dat Henri en ik hebben geschreven. Kritiek die in mijn optiek niet bepaald terecht was, vooral omdat er geheel niet werd ingegaan op de kern van ons betoog. Gelukkig heeft Johan Jongepier mij graag alle ruimte geboden om in de uitzending van deze week weerwoord te bieden.

Zelf heb ik, omdat het een lange uitzending is en ik weet dat de tijd van veel mensen zeer beperkt is, een edit van het interview online geplaatst. Deze upload bevat niet de complete uitzending van Vrijheid Radio, maar enkel het interview in kwestie, licht aangepast om zo goed mogelijk op zichzelf beluisterbaar te zijn.

Voor wie wat meer tijd heeft: de volledige uitzending is hier te beluisteren, op de website van Vrijheid Radio.

Aígyptos en Miṣr

Zelfs de grootste rijken en oudste culturen kunnen verstikken in het stof van de woestijn – als ze niet immer waakzaam zijn. Dat is een les die men op wrede wijze heeft geleerd in het land dat wij “Egypte” noemen.

Rivieren van bloed

Aan de overzijde van het kanaal lijkt de rust enigszins weder te keren. Na nachtenlang verwoesting en plunderpartijen begint de rook op te trekken. De puinhopen zien er in het daglicht alleen maar erger uit, en de schade is enorm. Er zijn meerdere doden gevallen, nog veel meer (zwaar)gewonden, talloze eigendommen zijn verwoest, gebouwen in brand gestoken, winkels en huizen leeggeroofd bij de vleet.

Wie de foto’s ziet, zonder enige toelichting, zou op het eerste gezicht vermoeden dat het om plaatjes uit een Syrische stad gaat, vlak nadat islamitische moordcommando’s er hebben huisgehouden. Wie zou nu geloven dat het Britse steden zijn, die zo in puin liggen? Hoe kan een moderne samenleving zo ontwrichten dat het hiertoe komt?

De shariazone en de val van een keizerrijk: l’histoire se répète?

Een groep islamitische fundamentalisten heeft een buitenwijk van Londen uitgeroepen tot een “shariazone”, waar de islamitische wetgeving wordt opgelegd aan allen die zich er bevinden. Het blijft op dit moment bij een aantal posters, maar de aanstichters van dit plan zijn ondubbelzinnig: “We hebben honderden, zo niet duizenden medewerkers die bereid zijn de straten te patrouilleren,” stelt hun voorman, Anjem Choudary.

Een ijzingwekkende gedachte. Tirannieke fanatici roepen hun eigen wet uit tot het enige geldende recht, en leggen het aan iedereen op – zo nodig te vuur en te zwaard. Hoe gaat de Britse regering hier op reageren? Door zich hard te maken voor de rechtsstaat en de rechtsgelijkheid die er uit voortvloeit? Of… door het maar als makke lammeren te gedogen? Als men dat laatste kiest, dan zullen ze uiteindelijk ook als lammeren naar het slachthuis geleid worden. We moeten ons daarover absoluut geen illusies maken.