zondag 4 oktober 2015

Een interview op Vrijheid Radio

Naar aanleiding van het artikel dat Henri Serton en ikzelf onlangs hebben geschreven over immigratieproblematiek is enige beroering ontstaan in libertarische kringen. De twee artikelen die ik daarop liet volgen (hier en hier) hebben niet geleid tot een einde aan de discussie (hetgeen ik ook niet had verwacht).

Vorige week is er tijdens de uitzending van Vrijheid Radio enige kritiek geuit op het artikel dat Henri en ik hebben geschreven. Kritiek die in mijn optiek niet bepaald terecht was, vooral omdat er geheel niet werd ingegaan op de kern van ons betoog. Gelukkig heeft Johan Jongepier mij graag alle ruimte geboden om in de uitzending van deze week weerwoord te bieden.

Zelf heb ik, omdat het een lange uitzending is en ik weet dat de tijd van veel mensen zeer beperkt is, een edit van het interview online geplaatst. Deze upload bevat niet de complete uitzending van Vrijheid Radio, maar enkel het interview in kwestie, licht aangepast om zo goed mogelijk op zichzelf beluisterbaar te zijn.

Voor wie wat meer tijd heeft: de volledige uitzending is hier te beluisteren, op de website van Vrijheid Radio.

woensdag 23 september 2015

Het gevaar van de islamitische ziekte

De islamitische cultuur moet verdwijnen uit het Westen.

Daar! Ik heb het gezegd. Nu zal ik alle schuimbekkende dwazen een momentje gunnen om mij woest te verguizen als 'fascist', 'racist', en meer van dat fraais. Vervolgens zal ik voor de mensen die wel verder lezen mijn stelling daadwerkelijk onderbouwen.

Bent u er nog? Heel mooi.

De islamitische cultuur is waarschijnlijk de meest collectivistische cultuur die de geschiedenis ooit gekend heeft. Daarin staan de islamieten lijnrecht tegenover de Westerse cultuur. Die laatste is (zeker in de praktijk) ook niet bepaald perfect, maar draagt wel het ideaal in zich dat ieder individu uniek is, en in vrijheid moet kunnen leven. Dat fundamentele ideaal is, zou ik willen zeggen, de ziel van het Westen.

Hoe anders de islam! Het fundamentele streven is daar niet de groei en ontwikkeling van de individuele geest. Integendeel: de islam streeft expliciet naar de opname van ieder individu in het grote collectief: de 'ummah'. Voor de islamitische ideologische wereld is het individu niets en de ummah alles. De menselijke wil betekenisloos en de 'wil van Allah' onbetwistbaar.

In dit aspect kan men duidelijke overeenkomsten herkennen met iedere andere totalitaire collectivistische ideologie. Denk aan 'Du bist nichts; Dein Volk ist alles!' en aan het 'Führerprinzip' van blinde, dogmatische gehoorzaamheid. Ook in de islam ben jij niets en is enkel de islamitische wereld als gehéél van enige relevantie. Zelfmoord is voor de moslim niet vreemd: zijn leven telt niet. Het heilige doel rechtvaardig alle offers en alle misdaden. En zoals een nazi blind trouw moest zijn aan zijn grote leider, zo gebeurt binnen de islam alles volgens het devies van 'inshallah': als Allah het wil.

Zie ook hier de wereld wordt verdeeld in moslims en niet-moslims. In het 'huis van islam' en het 'huis van oorlog'. Iedere niet-moslim is op zijn best een ziel die 'gered' moet worden door bekering. Maar als hij weigert: ter dood! Doet dit niet denken aan de manier waarop de moordlustige communistendictaturen de mensheid indeelden in 'proletariërs' (goed) en 'bourgeoisie' (slecht)?

De islam gaat nog verder in dergelijke collectivistische neigingen. De islam is het totalitarisme in volwassen vorm. De expliciete missie van de islam is om de hele wereld op te nemen in het 'huis van islam', en ieder mens in de 'ummah'. Dat is de bedoeling van de wereldwijde jihad. De volledige onderwerping van de wereld. Kerk en staat en mensheid en de wil van Allah moeten één en ondeelbaar zijn. Het individu moet letterlijk verdwijnen, en enkel voortbestaan als onderdeel van het grote geheel.

Iedere collectivistische cultuur - iedere cultuur die niet erkent dat ieder individu uniek is en in vrijheid moet kunnen leven - zal uiteindelijk alleen maar kunnen leiden tot onderdrukking, vernedering, dood en verderf. De islam is de meest collectivistische, totalitaire en anti-individuele cultuur in de geschiedenis van de mensheid.

Kijk goed naar de Islamitische Staat. Dat is geen 'uitwas' van de islam. Het is de islam in pure vorm. Het is de logische en onvermijdelijke eindconclusie van de doodsideologie. Het bestaan van deze giftige ideologie heeft voor talloze mensen - voor talloze moslims! - vreselijke gevolgen.

En nu komt het. Talloze moslims, die dragers zijn van deze ideologie maar haar niet persóónlijk tot haar vreselijke eindconclusie leiden, hebben te leiden onder hun eigen ideologie! Dus wat doen die moslims? Zij vluchten weg. En waarvoor vluchten zij? Voor de gevolgen van de ideologie die zij zelf aanhangen! De cultuur waarvan zij zelf óók dragers zijn!

Zij zien zelf dit oorzakelijke verband niet. Dat kunnen we hen wellicht niet eens kwalijk nemen. Maar het feit is wel dat zij diezelfde cultuur met zich mee dragen naar hun 'nieuwe thuis', waar hetzelfde vernietigende proces zich opnieuw zal voordoen...

En zij vluchten niet naar een direct buurland, waar géén oorlog heerst. Neen. Zij reizen zodra zij kunnen dóór, naar Noordwest-Europa. Daar is meer welvaart, dus daar willen zij zich vestigen. Hordes van miljoenen! En kunnen wij hen dit dan kwalijk nemen? Neen. Wat zij doen is heel natuurlijk. Maar dat betekent nog niet dat wij het moeten toestaan. Want zij dragen de ideologie van de dood met zich mee, en een dergelijke collectivistische geweldscultuur is als een besmettelijke ziekte. Iedere drager van die ziekte is een potentiële verspreider van dood en verderf. Zelfs als hij vlucht voor diezelfde ellende!

Wij kunnen - en moeten! - een islamitische vluchteling vergelijken met een arme ziel die is besmet met een dodelijke infectieziekte als ebola (en dit waarschijnlijk niet eens begrijpt) en probeert om de besmettingshaard te ontvluchten. Heel begrijpelijk, maar tegen ebola voerden we direct quarantaine in. Zo'n geïnfecteerd persoon binnenlaten zou hier óók levens kosten. Dat betekent niet dat wij de persoon in kwestie inherent kwaadaardig vinden. Het betekent dat wij beseffen dat hij, bewust of niet, een wandelende tijdbom is. En dat wij hem daarom niet kunnen toelaten in onze samenleving.

We moeten mensen die besmet zijn met de islam weren uit de Westerse wereld, om dezelfde reden dat we de dragers van besmettelijke en dodelijke ziekten moeten weren. We kunnen ze wellicht helpen door ze op te vangen in hun eigen regio. Maar iedereen die is besmet met de giftige ideologie der islam moet eenvoudigweg verdwijnen uit het Westen.

Geen nieuwe islamdragers erin. Alle aanwezige islamdragers eruit.

Dat is noodzakelijk voor ons eigen voortbestaan.

dinsdag 15 september 2015

De noodzaak van immigratiebeperkingen: een aanvullend relaas

Het libertarische betoog voor immigratierestricties dat Henri Serton en ikzelf eind vorige week publiceerden heeft inmiddels tot enkele interessante discussies geleid. Aan die discussies hebben wij allebei actief deelgenomen, om waar nodig vragen te beantwoorden, onze positie te verduidelijken, of om onze standpunten te verdedigen tegen kritiek. Ik moet zeggen—en daarbij spreek ik uitsluitend voor mijzelf—dat ik tot nu toe geen overtuigende kritiek heb gelezen. De diverse libertarische pleitbezorgers van ‘open grenzen’ die moeite hebben met ons standpunt falen ofwel om onze punten daadwerkelijk te weerleggen, ofwel zij lezen ons betoog verkeerd en concluderen vervolgens dat wij tegen vrijwel alle immigratie zijn. Dat is jammer, maar het is hoe dan ook goed dat de discussie wordt gevoerd.

Inmiddels heeft Imre Wessels een 'tegenartikel' geschreven, waarin hij poogt de juistheid van onze positie te weerleggen. In mijn opinie slaagt hij daar niet in. Hij gaat op een significant deel van onze argumentatie eenvoudigweg niet in, en hij ageert herhaaldelijk tegen standpunten die wij helemaal niet hebben ingenomen. Ik zou graag geloven dat dit geheel berust op toeval, maar dhr. Wessels is de discussie al eerder met mij aangegaan naar aanleiding van het betoog dat Henri en ik hebben geschreven. Toen negeerde hij óók grote delen van onze argumentatie, en voerde hij óók stropopredeneringen op. Toen ik hem daarop wees volhardde hij daar helaas in. Desalniettemin neem ik graag de gelegenheid om op zijn ‘tegenartikel’ in te gaan. Al is het maar om omissies en stropoppen aan te wijzen, en redeneerfouten aan het licht te brengen.

zaterdag 12 september 2015

Een libertarisch betoog voor immigratiebeperkingen

Binnen het libertarisme bestaan diverse 'hete hangijzers' waarover libertariërs het onderling niet eens zijn. Eén van die onderwerpen is het immigratievraagstuk. Voluntaristische libertariërs zijn het erover eens dat de ideale situatie zou zijn dat alle grond in privé-bezit is; dat eigenaren zelf bepalen wie zij op hun terrein dulden, en onder welke voorwaarden. In die situatie leven wij vandaag de dag echter niet, en libertariërs zullen moeten omgaan met de huidige praktijk. Henri Serton en ikzelf betogen dat immigratierestricties in de huidige situatie heel goed te verantwoorden zijn vanuit libertarisch perspectief.


We leven als libertariërs niet in de vrije samenleving die we ons zouden wensen. De libertarische filosofie moet hier en nu toegepast worden. We kunnen de huidige staat niet wegdenken. We moeten derhalve kiezen voor beleid dat de implementatie van het libertarisme op de lange duur ten goede komt. Het streven is altijd om een zo vrij mogelijke gemeenschap te creëren. Dit geldt ook voor het vraagstuk van immigratie en grenzen. Libertarische pleitbezorgers van 'open grenzen' spannen echter het paard achter de wagen. Ze passen de regels van een vrije samenleving toe op de onvrije situatie waarin wij leven, en scheppen daarmee ruimte voor stelselmatige rechtenschendingen.

maandag 7 september 2015

Kurds, Turks and the importance of secession

It is my conviction that any sensible freedom-loving individual ought to be, by definition, a proponent of secession in all circumstances. Indeed, many classical liberals and libertarians of note have argued as much. I find it astaunding that there are self-styled 'libertarians' and 'classical liberals' who are opposed to secession in some or all cases. Something that just recently struck my as truly bizarre is the reaction of some people in egards to Turkish government aggression towards Kurdish secessionists. That is to say: there are people involved in the liberty movement with such a weak grasp of basic economic concepts and such a shocking lack of historical perspective that they will happily side with the imperialist Turkish regime when it comes to the Kurdish struggle for independence... "because the PKK is communist!"

Maybe an elementary lesson in history would benefit them. One might consider, for instance, that if Turkey had let the Kurds go on their merry way to indepence long ago, the communist revolutionary nonsense would never have had any appeal to the Kurds at all. Beyond that, it's a simple fact that the Kurds (who have no ethnic or linguistic relation to the Turks) don't want to be a part of Turkey. Even if they want to be communist (and I wouldn't advise it), it's still their own damn business. Turkey has occupied Kurdish land for far too long, and putting an end to that immoral occupation is simply a matter of respecting the fundamental right to self-determination.

This whole mess is the fault of Turkish imperialism in the first place. Personally, I remain convinced that at the end of World War One, both the Kurdish areas in the east of Anatolia and the Greek areas in the west ought to have been freed from Turkish rule. Instead, the Turks were allowed to continue to oppress the Kurdish people, and even to expell the Hellenes from Anatolia (where they had lived for thousands of years, long before the invading Turkish hordes ever stirred from their barbarian tents in East Asia). Civilised people ought to condemn these mistakes of history, as well as the sorry situation that has emerged as their result. Civilised people ought to support a free Kurdistan, and perhapsjust perhapsthey ought to give some consideration to the question wether the world would not be better off if 'Istanbul' would still be known as 'Constantinople'.

History clearly condemns the Turkish state, and puts the Kurds in the right. Yet even if one ignores all this, the secession of the Kurdish regions of Anatolia would still be a very good idea. Secession is always desirable, because it always improves the situation. This has been explained perfectly by professor Hans-Hermann Hoppe, who should perhaps be considered the greatest living thinker within the liberty movement. Writes Hoppe:

Forced integration invariably creates tension, hatred and conflict. In conflict voluntary separation leads to harmony and peace. Through secession hegemonic domestic relations are replaced by contractual – mutually beneficial – foreign relations. Rather than promoting a downward leveling of cultures, as under forced integration, secession stimulates a cooperative process of cultural selection and advancement.

That is to say: as long as the Turkish regime (or any regime) forcibly keeps the Kurdish people (or any unwilling people) enchained within the confines of its imperialist state, that state will suffer from internal strife. This benefits absolutely no-one, and as the conflict escales, it will actually demand a very high toll; in lives, in freedoms, and (if one is heartless and does not care for life or liberty) in wealth. Constantly fighting an internal war costs a lot. By allowing the unwilling people to secede, relations can be normalised, costs can be avoided, and profitable trade relations can be established.

Perhaps more importantly, the simple act of secession also creates a seconds polity, which automatically competes with its neighbours. It is a funamental truth of economics that competition drives down prices and drives up quality. Hoppe explains what this has historically meant in a European context:

Contrary to the political orthodoxy of the contemporary Eurocrats, precisely the fact that Europe posessed a highly decentralised power structure of countless independent political units explains the origin of capitalism – the expansion of market participation and of economic growth – in the Western world. It is not by accident that freedom and prosperity first flourished under conditions of extreme political decentralisation: in the northern Italian city states, in southern Germany, and in the secessionist Low Countries. 
It is assumed that larger political units – and ultimately a single world government – imply wider markets and hence increased wealth. However, this is untrue. The larger the territories the lower a government’s incentive to continue its domestic liberalism will be because people will lose the possibility of voting with their feet. 

Hence, the argument that the Kurds should not be allowed to secede because they are "communist" is essentially ludicrous. Secession itself will ultimately benefit all involved parties, and if secession becomes standard practice, the vastly increased 'competition of nations' will make communism itself impossible to maintain. Communist statelets will simply be unable to compete.

Finally, the reasoning that secession of "communists" should be prevented because this would trap non-communist Kurds within a communist state is inconsistent and illogical. Anyone who only supports the secession of any region when freedom in that region will increase as a result (and refuses to endorse secession when freedom in the seceding region will decline) is not thinking logically.

Let us consider state A, consisting of provinces B and C. now imagine that B is very freedom-loving, whereas C is very collectivist and totalitarian. they both influence the politics and culture of A, which ends of rather moderate. Now imagine someone supporting the secession of B, because this will lead B to enjoy greater freedom... but opposing the secession of C, because this will cause C to become less free.

This makes no sense. If B secedes and becomes more free, A consists only of C, and becomes less free... which is the exact result of C's own secession! And if C secedes and becomes less free, A consists only of B and becomes more free... the same result as in the case of B's secession!

We are drawn to the inevitable conclusion that almost all secessions will result in either the seceding territory becoming more free and the remnant becoming less so... or the exact reverse. Yet in any case, as Hoppe has explained, secession ultimately increases competition between states and thus aids liberty everywhere. Therefore, secession, regardless of the ideology of the secessionists, is a good thing and ought to be supported by freedom-loving individuals. In the words of Hoppe:

Throughout the entire period of European and, indeed, global unification we have witnessed a steady and dramatic growth of government power, taxation and regulatory expropriation. In the light of social and economic theory and history a very strong case can be made for secession.

A very strong case indeed. One might go so far as to call it irrefutable. Therefore, the Kurds ought to be supported in their struggle for independence. And if the communist Kurds currently living in Turkey form one Kurdish state, and the non-communist Kurds in northern Iraq and syria form a separate state of their own... so much the better! The more competing territories, the greater everyone's share of freedom will ultimately be. In the past, this has worked wonders for Europe. The same applies to the Middle East. Let several Kurdish states emerge! A Yazidi state; a Druze state; an Assyrian state; an Aramaic state; a Lebanese Greek state; a Circassian state... etc. etc.

One may go on forever, splitting the large, artificial states of the present day into smaller and smaller autonomous communities. One may go on forever, but first one must commence. An independent Kurdistan would be an excellent start.


The Facebook thread discussing this article may be found here.

donderdag 3 september 2015

Het belang van rechtspersoonlijkheid

Het is een opvallend (en storend) fenomeen: mensen binnen de libertarische beweging die ageren tegen het bestaan van rechtspersonen. Die mensen vinden rechtspersoonlijkheid maar een door de overheid opgezet idee om corrupte ondernemers hun verantwoordelijkheid te laten kunnen ontlopen. Niet verrassend komt deze hetze uit "links-libertarische" kringen.

Juist, ja. De mensen die tegen rechtspersonen zijn begrijpen dus totaal niet dat juist het concept van de rechtspersoonlijkheid de basis is geweest van het enorme economische succes van de Westerse wereld. De uitvinding van het idee 'rechtspersoon' is, durf ik se stellen, belangrijker geweest voor de industriële revolutie dan de stoommachine.

Rechtspersoonlijkheid stelt een organisatie met meerdere eigenaren of aandeelhouders in staat om beheerd te worden door een dagelijks bestuur, zodat de boel daadwerkelijk kan functioneren. Zonder rechtspersoonlijkheid is het onmogelijk om een beursgenoteerd bedrijf te hebben. Iedere actie (tot en met het bestellen van paperclips!) vereist dan de handtekening van iedere aandeelhouder! Stel je Apple of Microsoft even voor als dat het geval zou zijn…

Bovendien is rechtspersoonlijkheid ook een mogelijkheid voor aandeelhouders om hun persoonlijke vermogen los te koppelen van hun aandeelhouderschap. Derhalve kunnen zij hun eigen persoon en vermogen afschermen tegen bepaalde financiële en juridische risico’s die worden genomen door de rechtspersoon waarin zij een aandeel hebben. Deze afscherming zorgt ervoor dat mensen daadwerkelijk bereid zijn te investeren in ondernemingen. Als iedere aandeelhouder persoonlijk verantwoordelijk gehouden kan en zal worden voor alles dat een bedrijf doet (ook al heeft hij daar zelf nooit een hand in gehad), zal niemand ooit nog één aandeel kopen.

Het is op dit moment zeker zo dat het te gemakkelijk is om misstanden af te schuiven op de rechtspersoon, en zelf lachend naar de bank te kuieren. Daar mag best verandering in komen. Zodra er wordt geknoeid moeten de mensen binnen de organisatie die foute dingen hebben gedaan gewoon gestraft worden.

Maar het idee van de rechtspersoon totaal afschaffen? Dat is volstrekte waanzin, en heeft met libertarisme geen fluit te maken.


De Facebookdiscussie over dit artikel is hier te vinden.

woensdag 15 juli 2015

Old Shanghai and all that jazz…

The Shanghai waterfront in the 1930s

Nowadays, Hong Kong is generally viewed as the capitalist bastion in China; the place most friendly to Western interests and economic sensibilities. Back in the day—meaning the period stretching from the 1840s to the early 1940s—that distinction was reserved for Shanghai. The city that would become, for a time, the glamourous and decadent “Paris of the East”. A unique gateway between China and the rest of the world. A turbulent metropolis where East not only met West, but veritably merged with it. Where an old world almost seamlessly transitioned into a new one. More than any other Chinese metropole, Shanghai during this turbulent century drew in businessmen, outlaws, expatriates and adventurers from all over the world. Needless to say, that time and place continue to hold the fond interest of all true romantics.

dinsdag 5 mei 2015

De valstrik van het minimumloon

Het minimumloon is een wrede valstrik die juist de armsten in de samenleving keihard treft, hun banen vernietigt, en deze mensen veroordeelt tot een uitkering, zonder uitzicht op een baan.

Waarom? Vrij eenvoudig: een minimumloon betekent per definitie dat er hogere kosten zijn voor de werkgever (want dat hogere loon moet ergens van betaald worden...) Dat compenseert die werkgever door de prijzen van zijn producten of diensten te verhogen.

Dus als jij werkt in een bakkerij, en jouw loon moet wettelijk omhoog, dan stijgt de prijs van brood in evenredigheid. Je hebt meer loon, maar het brood is ook duurder geworden. Jouw koopkracht neemt dus helemaal niet toe. Het enige effect van een hoger minimumloon is dat Nederland een duurder land wordt t.o.v. andere landen, en dus een slechtere exportpositie krijgt. Als Nederland een 'duur' land is, vergeleken met andere landen... dan is dat slecht voor de economie. Dus: nog minder banen!

Bekijk het als volgt: als in Nederland alle lonen extreem laag zijn (denk aan een bakkersassistent met een uurloon van 2 euro) maar de prijzen ook (denk aan een brood dat 20 cent kost)... dan kan de bakkersassistent van zijn uurloon 10 broden kopen.

Maar als er een minimumloon van 10 euro is en een brood kost 2 euro... dan kan hij maar vijf broden kopen van zijn uurloon. Hij is slechter af! En daar komt nog bij dat in het eerste scenario Nederland spotgoedkoop is en heel veel goedkope goederen kan exporteren naar het buitenland (en heel veel toeristen aantrekt, 'want in Nederland is alles goedkoop!') - dat is allebei goed voor de economie. Dus: meer banen! Meer welvaart! Meer koopkracht!

Een minimumloon maakt de armen armer, vernietigt banen, kost welvaart en verlaagt de koopkracht. Het is in het grootste belang van juiste de armsten in de samenleving dat er zo efficiënt en goedkoop mogelijk geproduceerd kan worden. Dat verhoogt hun koopkracht, hun levensstandaard en hun welvaart.

Een waarlijk vrije markt is goed voor ons allemaal. Weg met schadelijke overheidsbemoeienis zoals het wettelijke minimumloon!

dinsdag 14 april 2015

De waarheid over Lincoln: sic semper tyrannis

Vandaag is het precies 150 jaar geleden dat de tiran Abraham Lincoln werd neergeschoten door de patriot John Wilkes Booth.

Ja, dat leest u goed. Lincoln was een tiran, en Booth bewees de mensheid een dienst door hem uit de weg te ruimen. Ironisch genoeg bewees hij Lincoln óók een dienst, want juist door op dat moment te sterven werd het mogelijk dat Lincoln (ten onrechte!) tot een soort messias werd gebombardeerd.

De realiteit was anders. Zo ongeveer alles dat tegenwoordig over Lincoln wordt verteld is propaganda. Staat er bijvoorbeeld in geschiedenisboekjes dat Lincoln duizenden burgers zonder proces heeft laten doodschieten? Dat hij zelf verklaarde dat het bevrijden van de slaven hem weinig tot niets kon schelen? Dat hij tot zijn dood geloofde dat, op het moment dat de burgeroorlog gewonnen was, alle zwarten gedeporteerd(!) moesten worden naar Afrika?

Nee. Dat wordt op school niet verteld, en de meeste geschiedenisboeken slaan dat ook liever over. Maar het is wel waar. En daarom is John Wilkes Booth een held; een held die een tiran heeft omgebracht.

zaterdag 4 april 2015

Politiek zonder partijen: van starre fracties naar vrije stromingen

Het presidium van de Tweede Kamer laat even een proefballonnetje op. Helaas is het een ballonnetje volgepompt met het staatsrechtelijke equivalent van gifgas.

Oké, dat klinkt vrij dramatisch, maar in dit geval is dat ook wel terecht. Want wat is er nu aan de hand? Naar aanleiding van de "toenemende fragmentatie in de politiek" stelt het presidium voor dat het voor Tweede Kamerleden die zich afsplitsen van hun eigen fractie onmogelijk moet worden om daarna een nieuwe fractie te beginnen. Naast zo'n verbod op het vormen van nieuwe fracties stelt het presidium nog meer veranderingen voor, zoals het inperken van de spreektijd voor Kamerleden, en het aantal mondelinge vragen dat mag worden gesteld.

Volgens het presidium kan dat allemaal heel gemakkelijk, en zelf zonder wetswijzigingen. Een "simpele aanpassing" van artikel 12 van het reglement van orde van de Kamer zou volstaan. Er is maar één bezwaar, en daar heeft het presidium het liever maar niet over: het hele plan is namelijk volstrekt ongrondwettelijk.

maandag 9 februari 2015

Oorlog met Rusland? Pure waanzin!

Je zou denken dat vredesonderhandelingen moeten dienen om vrede te bereiken. De onderhandelingen tussen de Westerse mogendheden en Rusland—aangaande het huidige conflict tussen Oekraïne en de onafhankelijke confederatie van Nieuw-Rusland—lijken echter vooral gericht op het scheppen van een oorlogsstemming. Het moet gezegd worden: vooral de VS en EU maken zich hier schuldig aan. Het lijkt alsof men doelbewust afstevent op een gewapende confrontatie met Rusland.

Wolfgang Ischinger, de voorzitter van de internationale veiligheidsconferentie over het onderwerp, gaf afgelopen vrijdag al aan dat het Westen het regime in Kiev moet steunen door wapens te leveren. “Waarom niet? We grijpen Oekraïne met miljardensteun onder de oksels. Waarom zouden we ze niet helpen de verwoesting van hun grondgebied te voorkomen?

In de praktijk betekent militaire steun aan Kiev dat het regime aldaar de middelen zal verkrijgen om genocide te plegen op de etnische Russen die zich hebben afgescheiden van Oekraïne. Vladimir Poetin heeft zich opgeworpen als beschermheer van alle Russen, dus hij zal in dat geval die mensen moeten beschermen. Dit zal door het Westen worden aangegrepen als casus belli, ook al is de Oekraïense regering feitelijk de agressor. Resultaat: oorlog tussen het Westen en Rusland. Allemaal vanwege een regionaal conflict, dat helemaal uit de hand loopt vanwege allianties die grotere mogendheden verplichten tot het steunen van één van de twee strijdende partijen. Dit is precies hoe de Eerste Wereldoorlog óók begon.

zondag 18 januari 2015

Eigendom: het grondbeginsel

Er zijn dus mensen die niet geloven in grondeigendom. Ik bedoel niet keiharde socialisten die privaat eigendom totaal verwerpen. Die heb je ook, en het zijn dwazen, maar daar gaat het het nu even niet om. Ik heb het over mensen die wel geloven in privé-eigendom... behalve als het om grond gaat. "Want de aarde is van ons allemaal." Of zoiets.

Dat bestaat dus. En het is doodeng. Je eigen leven is vanzelfsprekend je meest fundamentele eigendom. Je lichaam en geest. Maar je geest zetelt in je lichaam, en je lichaam moet ergens verblijven. Ergens op aarde. Dus ons op één na belangrijkste bezit is: leefruimte. Het maakt niet uit of je die ruimte in eigendom hebt of huurt; ook als huurder steun je op het feit dat er een verhuurder is. Een eigenaar van de lap grond waar jouw woonruimte op staat.

Het eigendomsrecht op grond is simpelweg de basis van de beschaving. Het is het verschil tussen nomaden die moeten leven van de jacht en beschavingen die het land leren bewerken. Het is geen toeval dat landbouw, veeteelt, het idee van eigendomsrechten en het vermogen om te schrijven en een cultuur op te richten allemaal nauw verbonden zijn. Eigendomsrechten, en vooral eigendomsrechten aangaande grond, zijn het fundament van de beschaving.

donderdag 4 december 2014

Per aspera ad astra


Dit is echt een filmpje dat iedereen wel even zou mogen bekijken. De belofte van de ruimtevaart, in crica drie minuten. Het hele gevoel van de science-fiction van halverwege de vorige eeuw wordt hier heel knap samengevat. En dat gevoel missen we vandaag de dag nogal, helaas.

Geconfronteerd met de irritaties van de dag, en soms stuitende domheid van sommige mensen anno nu, kan de toekomst soms troosteloos op ons overkomen. Maar de werkelijkheid is anders; de lange termijn biedt een perspectief dat alle schaduwen van het heden in een oogwenk achter ons laat wegvallen.

We vergeten dat pessimisme vandaag de dag 'en vogue' is; we vergeten dat we niet zo lang geleden nog durfden te dromen van een toekomst waarin de mens - als een moderne Prometheus gedreven door het vuur der kennis - zichzelf de hemel in zou lanceren om nieuwe werelden te gaan ontdekken.

Carl Sagan was een profeet van de 'Space Age'. Hij voorzag een mensheid die nieuwe koloniën zou stichten, voorbij de aarde. De laatste decennia lijken we die droom vergeten te zijn. NASA heeft tegenwoordig niet eens meer de capaciteit om een mens de ruimte in te lanceren.

Maar er is hoop. Commerciële partijen, geleid door visionaire ondernemers die groot zijn geworden met de boeken van Heinlein en Asimov, zijn hun eigen ruimtevaartprogramma's begonnen. Voor het eerst in jaren lonkt de ruimte weer, en strekt de toekomst zich weer hoopvol voor ons uit.

Deze geweldige korte film, met voice-over van Sagan, illustreert de mentaliteit van het toekomstoptimisme perfect. Weg met de zwartgallige voorspellingen van kommer en kwel! Ook wanneer het even tegenzit, zal iedere beproeving uiteindelijk een les zijn waar we sterker, beter en wijzer van worden.

vrijdag 21 november 2014

Gratis geld bestaat niet (herziene uitgave)

Dit is een herziene uitgave van mijn eerdere essay inzake het zogenaamde basisinkomen. Naar aanleiding van dat kritische artikel, hier gepubliceerd op 1 Augustus 2014, heb ik meerdere reacties ontvangen van diverse voorstanders van (een vorm van) het basisinkomen. Sommige van die reacties bleken te berusten op incorrecte aannames, of waren gewoon niet inhoudelijk (want puur op de onderbuik gebaseerd). Een aantal reacties was echter inhoudelijk sterk. Daarom heb ik mijn analyse uitgebreid om eigenlijk alle punten te behandelen die in de discussie ter sprake zijn gekomen.

Het is mijn streven geweest om het idee van een basisinkomen te overwegen met een open geest. Desondanks kan ik niet stellen dat mijn eindconclusie fundamenteel is gewijzigd: gratis geld bestaat simpelweg niet. Er zijn overtuigende sociale en economische redenen om het basisinkomen af te wijzen. In dit essay worden de mogelijkheden van een basisinkomen afgewogen tegen de nadelen en de risico's. Die laatste categorie, zo zal blijken, weegt uiteindelijk toch zwaarder.

Nota Bene: alle mogelijkheden die worden onderzocht in deze tekst zijn gebaseerd op de situatie in Nederland, en de cijfers zijn ontleend aan de overheidsbegroting voor 2015. Ik heb bewust gekozen om de meest recente cijfers te benutten in deze uitgave van dit essay.




GRATIS GELD BESTAAT NIET


Steeds vaker hoor je het langskomen: het idee van het onvoorwaardelijke basisinkomen. Het is beslist niet nieuw, maar het steekt de afgelopen maanden met toenemende frequentie de kop op. Voorstanders van het onvoorwaardelijke basisinkomen beweren al decennia dat hun plan het wondermiddel is dat de verzorgingsstaat radicaal gaat hervormen. De strekking is kinderlijk eenvoudig: gratis geld voor iedereen. Het komt er op neer dat alle huidige voorwaardelijke uitkeringen en andere sociale voorzieningen worden afgeschaft. In plaats daarvan gebruikt de overheid de enorme bak belastinggeld die nu naar al die regelingen gaat om iedere maand standaard een vast bedrag op de rekening van iedere Nederlander te storten. Dat maandelijks bedrag, het basisinkomen, is onvoorwaardelijk. Hoe weinig of hoe veel je ook verdient, wat je situatie ook is, je krijgt het hoe dan ook.

Dat klinkt nogal utopisch, en het plan komt dan ook uit een nogal utopistische hoek. In de jaren ’90 was een enthousiaste club pleitbezorgers—die vooral bestond uit doorgewinterde socialisten en enkele zweverige academici—er flink mee bezig, en kwam het af en toe in het nieuws. Destijds had de politiek weinig interesse. Enkele liberale politici voelden wel wat voor een onderzoekje naar zo’n idee, maar die dachten aan een basisinkomen van misschien eens honderd gulden per maand. De activisten van de Vereniging Basisinkomen dachten eerder aan een “leefloon” van een paar duizend gulden, en daar had de politiek geen behoefte aan.

Maar nu is het idee opeens terug. Niet alleen in Nederland, maar op veel plaatsen in de Westerse wereld. De afgelopen maanden steekt het basisinkomen met toenemende frequentie de kop op. In links-liberale, progressieve kringen zijn steeds meer voorstanders te vinden. De jongerenbewegingen van GroenLinks en D66 zijn uitgesproken voorstanders. Ook de internetactivisten van de PiratenPartij vinden het een aantrekkelijk idee. Inmiddels heeft D66 zelf aangekondigd dat de partij een onderzoek naar het basisinkomen zeker ziet zitten. Een dooie mus van twintig jaar geleden blijkt opeens weer springlevend.

vrijdag 19 september 2014

Arm Schotland, waar de angst regeert

Wanneer de angst regeert, is een land verloren. Zo blijkt maar weer eens, nu een meerderheid van de Schotten uit angst en onzekerheid en onzekerheid hebben besloten om de moedige sprong niet te wagen. Zelfstandigheid vereist moed en eer, en door eeuwen onderwerping is dat er bij de ooit zo fiere Schotten blijkbaar flink uitgestampt.

Schotland blijft een onderdeel van het VK, en blijft intern verdeeld. Angst en onzekerheid, waar hoop en durf het land naar een betere toekomst hadden kunnen brengen. Heel jammer, en niet alleen voor de Schotten zelf. Op de lange termijn zullen die spijt krijgen van hun beslissing, maar de Engelsen zal het nog méér spijten, omdat Schotland binnen het VK nooit trots op eigen benen zal leren staan. Het zal, net als Wallonië of Groningen, bovengemiddeld veel aanspraak maken op sociale zekerheid... en consequent socialistisch gezind zijn. En dat zal zo blijven. Ook als de olie op is. Het linkse Schotland zal dan snel een loden last zijn voor het meer marktgerichte Engeland.

vrijdag 5 september 2014

Vreselijke dingen

Er zijn van die dingen...

Van die gebeurtenissen en ontwikkelingen waarvan een normaal mens bijkans depressief zou worden.

Gisteren was er op de publieke televisie een vent te zien die in de babbelshow van mijnheer Pauw doodleuk verklaarde dat in Nederland de sharia moet worden opgelegd aan iedereen. Vrouwen onder een zwart kleed, homo's tegen de muur, ongelovigen over de kling, u kent dat wel. En zo'n malloot krijgt een podium op kosten van de belastingbetaler.

Vandaag krijgen we te horen dat would-be terroristen in Nederland toch gewoon hun duivelse gang kunnen gaan. Jihadstrijders werden kortstondig in hechtenis genomen, maar zijn inmiddels weer vrij. Hun buren leven in doodsangst. Maar ja, de rechtsstaat, nietwaar? Die geldt vooral voor de "gediscrimineerde" moslimradicaal. De rechten van de gewone man, zijn vrouw en hun schatjes van kinders? Kom daar maar eens om! De rechter lacht u de zaal uit.

In ander nieuws vandaag: Mohammed Ghay, de secretaris en vice-voorzitter van het "Comité Herstel van Vertrouwen", verklaart dat hij hoopt dat de dood van de onlangs overleden joodse comédienne Joan Rivers extreem pijnlijk was. Mohammed heeft het namelijk niet zo op Jode— oh, pardon: "Zionisten". Zo noemt men dat, wanneer men lekker ongestraft de antisemiet wil uithangen.

Het is de tweede keer in korte tijd dat iemand van dat rare Comité in opspraak raakt. Eerder was het Justitieambtenaar Yasmina Haifi, die ook lid is van dat clubje. Die twitterde vorige week dat ISIS "een vooropgezet plan was van Zionisten om Islam bewust zwart te maken." Ja ja, wederom de Zionisten. Ik heb laatst mijn teen gestoten. Vast ook de schuld van de Zionisten!

Dat Comité, trouwens, en vergeef mij dat ik even afdwaal, is sowieso best een dubieuze bende. Beweert dat het zich inzet voor wederzijds respect, tegengaan van etnisch profileren en herstel van vertrouwen. Die nare meneer Ghay zou in zijn functie bij het Comité geregeld om de tafel zitten met de Haagse burgemeester Jozias van Aartsen. (Nou ja. Soort zoekt soort.) Hoe dan ook, in realiteit is dat Comité maar met één ding bezig: het driftig goedpraten van alle wandaden die door welke moslim dan ook worden begaan, en het verketteren van iedereen die ook maar een woord kritiek heeft op de islam.

Arm, arm Nederland. Dat we opgescheept zitten met dergelijk volk. We zijn daarin niet alleen, overigens. In Frankrijk liet beroepspsychopaat Dieudonné M'Bala M'Bala ook weer van zich horen. Iedereen hoopte dat die stomme lul zich heimelijk had ingescheept naar de Islamitische Staat om daar dan hopelijk te gaan knuffelen met een kruisraket, maar helaas: hij is zelfs te stom om dood te gaan.

Hoe imbeciel die vent precies is, blijkt wel uit zijn meest recente uitlatingen. Hij meent dat de onthoofding van de Amerikaanse journalist James Foley "boven alles vooruitgang symboliseert, een toegang tot de beschaving". Wellicht heeft mijnheer de dikke Van Dale nodig, zodat hij de betekenis van het woord "beschaving" kan ontdekken. Maar nog beter zou het zijn wanneer een goedwillende ziel hem met dat woordenboek zijn holle schedel inslaat. Euthanasie wegens hersendood.

Ja, er zijn van die dingen...

Van die vreselijke dingen, waar een zinnig mens woedend van kan worden. En om de één of andere reden zijn er heel vaak moslims bij betrokken. Wat gek. Van de Schilderswijk tot de Tigris, overal is het ellende. Van alle radicalen mag je wat zeggen, maar wie eens voorzichtig fluistert dat er ook moslimradicalen zijn, die discrimineert. Die zaait haat, die scheert over één kam, die is gewoon—hoe zei Van Dam dat ook alweer tegen Fortuyn?—oh ja, die is "een buitengewoon minderwaardig mens".

Nou, dan maar minderwaardig. Ik vertik het om te fluisteren. Ik spreek gewoon de waarheid over de dingen die ik zie. De vreselijke dingen. De dingen die moslimradicalen ons land aandoen. Want de politiek? Wat doet de politiek? Godverdomme, niets!

Was hier een paar decennia geleden eens mee gekomen. Als dit in 1950 het nieuws van de dag was geweest, had Drees persoonlijk de noodtoestand uitgeroepen en de krijgsmacht gemobiliseerd voor binnenlandse inzet.

En nu ik het zo zeg...

donderdag 21 augustus 2014

De grote vrijheid van het Gemenebest IJsland



De vrijwillige samenleving in de praktijk

De voorstanders van overheidsmacht, die variëren van totalitaire collectivisten tot pleitbezorgers van de minimale nachtwakersstaat, vinden zich verenigd in hun afwijzing van een volledig vrije en vrijwillige samenleving. Het voluntaristische ideaal van een maatschappij waarin alle interacties tussen mensen berusten op de vrijwillige instemming van alle betrokkenen heeft volgens deze critici nog nooit bestaan. Om te beginnen is een dergelijke argumentatie als discussietactiek intellectueel oneerlijk: een idee dat nog nooit eerder is uitgevoerd kan geen praktijkvoorbeelden tonen. Betekent dit dat het dus nooit uitgevoerd mag worden? Men mag aannemen dat voor alles een eerste keer bestaat, en dat innovatie de bron van alle vooruitgang is.

Daarnaast is de stelling dat het voluntarisme (ook wel: anarchokapitalisme) nooit heeft bestaan simpelweg incorrect. Het heeft op lokale schaal regelmatig bestaan, over de hele wereld, de afgelopen 6000 jaar. Het bleek consequent goed en vreedzaam te functioneren, maar juist de kleinschaligheid maakte de voluntaire gemeenschappen kwetsbaar voor verovering en onderwerping door minder vrijheidslievende entiteiten. Deze zwakte tegenover agressie van buitenaf bleek keer op keer de doodssteek voor kleine voluntaristische communes. Dat deze zwakte puur voortkwam uit de kleine schaal van dergelijke gemeenschappen, en niet te maken had met hun vrijwillige organisatievorm, wordt afdoende bewezen door het feit dat kleine gemeenschappen die zich wel van een overheid bedienen óók kwetsbaar bleven voor verovering.

Nog overtuigender bewijs dat een voluntaristische samenleving op grotere schaal veel minder kwetsbaar zou zijn voor verovering van buitenaf wordt echter geleverd door de geschiedenis. Om precies te zijn door het simpele feit dat het voluntarisme de basis geweest van een gehele samenleving, die 392 jaar lang heeft bestaan. Het Gemenebest IJsland heeft in de middeleeuwen, in een periode dat de rest van Europa voortdurend werd verscheurd door oorlogen tussen allerlei overheden, in vrede en welvaart kunnen bestaan. Zonder leger. Zonder politie. Zonder wetboek. Zonder dat er ook maar een cent belasting naar een overheid ging. (Ter vergelijking: de Verenigde Staten van Amerika bestaan pas 238 jaar. Het zou nogal gewaagd zijn om een samenleving die het 154 jaar langer volhield zomaar af te serveren als een soort “experiment”.)

De enige reden dat het Gemenebest uiteindelijk ophield te bestaan is, interessant genoeg, dat men de vergissing had gemaakt bepaalde regels in te voeren, die als wetten werden gezien, en dat men na de Kerstening afdrachten was gaan betalen aan de Kerk. Niet de absentie van wetten en belastingen waren het probleem, maar de sluipende invoering ervan via de achterdeur. Dit artikel zal pogen een beeld te geven van de geschiedenis van het Gemenebest, van de vrije en ongedwongen maatschappij die daar bestond, en van de verkeerde inschattingen die tot de ondergang van dat systeem hebben geleid. De inzichten die daaruit voorkomen zullen van groot belang zijn bij enige poging om vandaag de dag een vrije maatschappij in te richten.

vrijdag 1 augustus 2014

Gratis geld bestaat niet

Op deze pagina bevond zich de eerste uitgave van het essay "Gratis geld bestaat niet". Die eerste versie is inmiddels verouderd, omdat er een herziene uitgave is. Deze kunt u hier vinden.

zaterdag 29 juni 2013

De zekerheid van goud


Aurum per medios ire satellites
Et perrumpere amat saxa potentius
Ictu fulmineo.

“Goud passeert met gemak oplettende wachters
en geniet ervan om zelfs de hardste steen te doorbreken
met de kracht van een donderslag.”

— Horatius, Ode III.16, regel 12



Dit artikel is opgedragen aan Brecht Arnaert, die er ongetwijfeld veel van zijn eigen inzichten in zal herkennen. Ik schrijf dit met dankbaarheid voor onze vele gedachtewisselingen, en met de wens dat er nog veel meer mogen volgen.



De economie verkeert in zwaar weer, en alleen de zekerheid van goud kan ons veilig door de storm brengen. Nu is een terugkeer naar de gouden standaard vandaag de dag beslist geen breed gedragen idee onder economen, maar toch is het precies wat we eigenlijk nodig hebben.

De veelgehoorde afkeer van een gouden standaard berust op aannames, dogma’s en een gebrek aan economische kennis. Steevast beweren de volgelingen van John Maynard Keynes dat herstel van de gouden standaard ons verschrikkelijk onheil zou brengen. Hun grote voorganger was immers tegen de gouden standaard, en ook vandaag slikken Keynesianen dat verhaal als zoete koek. Ze laten geen kans voorbij gaan om goud te besmeuren met hun venijnige kritiek, maar ze hebben het fout.

Het onheil dat ze zo zeggen te vrezen is hier al, en het is juist ontstaan omdat we de gouden standaard verlaten hebben. Hun probleem is dat ze hun held, Keynes, zien als een economisch genie. In realiteit was hij helemaal geen econoom, maar een ideoloog. En al veel te lang hebben wij geluisterd naar zijn ideologisch gemotiveerde vooroordelen. Al veel te lang betalen wij daarvoor een hoge prijs. Tijd om het goud eens op te poetsen, want onder het vuil van de Keynesiaanse dogma’s blinkt het nog steeds.

woensdag 12 juni 2013

Amerika werd groot als libertarische samenleving


Als libertariër, en dus pleitbezorger van zo min mogelijk overheid, moet ik maar al te vaak horen hoe onrealistisch dat denkbeeld zou zijn. “Een libertarische samenleving heeft nooit bestaan,” heet het dan.

Die triomfantelijke dooddoener zou moeten aantonen dat de maatschappij niet kan bestaan zonder een grote en zorgzame overheid. Ten eerste is dit niet bepaald een geldig argument: dat iets niet eerder heeft bestaan betekent geenszins dat het nooit kan bestaan. Als dat immers het geval was, dan leefden wij nog in grotten, gehuld in dierenvellen.

Ten tweede, en wellicht nog veel belangrijker: de uitspraak klopt gewoon niet. Er hebben diverse libertarische samenlevingen bestaan in de menselijke geschiedenis. Samenlevingen met een minimale overheid en maximale persoonlijke vrijheid. Niet alleen hebben ze bestaan: ze bleken keer op keer extreem succesvol.