donderdag 9 mei 2019

Straat en stoep; fietsers en voetgangers; geven en nemen

Groningen City Club pleit voor een aantal fietsvrije zones in het stadscentrum. Daar zou het verboden moeten zijn om te fietsen en om fietsen te parkeren. Volgens Erik Bos, voorzitter van de GCC, zorgen de vele duizenden fietsen nu voor een "ongeorganiseerde schroothoop".

Hij heeft over die "schroothoop" geen ongelijk: het is inderdaad een bende. Wat mij betreft moet het op de stoep parkeren van fietsen overal verboden worden. Daar is de stoep niet voor, tenslotte. Het rondfietsen door de binnenstad verbieden is echter pure pesterij. Dat is helemaal het probleem niet: enkel het "wildparkeren" is een probleem.

Anderzijds zijn voetgangers in de stad ook vaak extreem asociaal. Die lopen dikwijls als kip zonder kop de straat op, zonder ooit uit te kijken of er verkeer aankomt. De gemeente maakt dit erger door semi-voetgangerszones aan te leggen, waar voetgangers over de hele straat mogen lopen. Dat geeft voetgangers het gevoel dat iedereen zich overal maar moet aanpassen— maar de straat is niet enkel en alleen voor voetgangers.

Derhalve: verbied overal het op de stoep parkeren, maar verbied voetgangers om als gekken over straat te lopen. Handhaaf dat ook allebei, en handhaaf het streng. Als de stoep ontdaan is van al die fietsen, hebben ze daar tenslotte ook ruimte genoeg om te lopen.

P.S.— Wellicht niet in het straatje van de GCC, maar als je de stoep echt "vrij" wilt hebben, zouden de talloze reclamebordjes die winkeliers pal in het wandelpad plaatsten wellicht ook aangepakt moeten worden. Het zijn niet enkel de fietsen die de voetgangers in de weg staan...

vrijdag 5 april 2019

Het naderende einde, het gekrijs van de beesten

Enkele notities bij het verschijnsel "Asha ten Broeke". Ten eerste: dit vaag mensachtige blubberbeest is dik, dom, lelijk en totaal irrelevant. Laat het duidelijk zijn dat er maar één zinnige reden is om deze soort te bespreken, en dat is omdat het hysterische gekrijs van zo'n misbaksel symptomatisch is voor de kwaal van deze tijd. Er is een eindeloze stoet van dit type misgeboorten, en ieder exemplaar in die stoet vertoont vergelijkbare trekken.

Dit soort wanstaltige schepsels bevolkt nu eenmaal het rariteitenkabinet van een stervende maatschappij. Door de geschiedenis heen, altijd, is het verschijnen van dit monsterlijke circus het teken geweest van het naderende einde. Het heersende systeem (politiek, sociaal, economisch) dat sedert de zgn. "Verlichting" vorm heeft gekregen en dominant is geworden, is stervende. We leven in de laatste jaren van de zelfverklaarde "moderniteit".

Het zal niet lang meer duren. Alles begint al te kraken en te knarsen. Alles brokkelt af. De metaphorische (en soms letterlijke) riolen breken open, de (eveneens metaphorische, doch soms óók letterlijke) drek loopt over de straten. De wereld is in verval. De grote ironie is dat de wangestalten van deze moderne wereld, die het morbide rariteitenkabinet van de eindtijd vormen, zelf de veroorzakers zijn van de nakende apocalyps. Ook dat is hoe het, historisch, altijd weer gaat.

Het klassieke Westen (zeker vóór 1500, en in significante mate totdat de "Verlichting" echt losbarstte) heeft veel groots en schoons voortgebracht, en daar hebben eindeloze cohorten aan mismaakte stumpers lang op geparasiteerd. Maar de 'modernen' haten alles waar ze zelf op parasiteren. De kenmerkende jaloezie van het gedrocht, dat alles haat dat mooi is. Om die reden doen ze hun uiterste best om de geschiedenis, de cultuur en de verrichtingen van de Westersche cultuur uit te wissen.

De groteske kinderen van de moderniteit zijn inmiddels al ver op weg. Ze hebben ervoor gezorgd dat we nu leven in een totaal verziekte tijd, in een ernstig vergiftigde cultuur. Juist daarom begint het nu te knellen. Alles brokkelt af, alles gaat kapot. Ze hebben Europa moedwillig veranderd in iets dat steeds meer op de Derde Wereld lijkt.

Nu beginnen ze zelf de gevolgen te ondervinden. Geen wonder dat ze hysterisch krijsen. Omdat ze terminaal achterlijk zijn, steken ze echter nooit de hand in eigen boezem. Ze geven, stuiptrekkend, altijd dogmatisch de schuld aan precies de mensen die nog een beetje proberen er wat van te maken. De mensen die willen redden wat er nog te redden valt. De waanzinnige wezens kunnen dat eenvoudigweg niet tolereren. Ook al is het alternatief de totale vernietiging van hun eigen wereld.

Het modernisme is in de kern een doodscultus. En het monster dat 'moderniteit' heet, is reeds druk bezig zichzelf te verslinden. Het is niet bepaald verbazingwekkend dat deze groteske kinderen van dit monster voorop lopen in de gestoorde orgie van intellectueel kannibalisme die het einde van dit huidige tijdvak zal definiëren.

Met al hun gekrijs, al hun perversiteit, al hun waanzin en al hun haat zullen de modernen enkel hun eigen uitsterven bespoedigen. De dood van de moderniteit, en van alle kinderen van de moderniteit. En tot op het laatst zullen ze krijsen dat "de fascisten" het allemaal schuld zijn. Totale larie. Ze hebben het geheel aan zichzelf te danken. Diep van binnen weten ze dit, hoewel ze het niet kunnen verkroppen en het nooit zullen erkennen. Ze voelen het naderende einde, ze zijn er doodsbang voor, en ze ruiken de angst van hun soortgenoten. En dat is waarom ze krijsen, domme beesten die ze zijn. Ze kunnen niet anders.

zondag 17 maart 2019

Meten met twee maten

Stel je eens even voor dat een Mohammedaan een moordaanslag pleegt op een vreedzame bijeenkomst van, zeg eens wat, de organisatie Voorpost. Je mag er blind vanuit gaan dat de media dan in ieder artikel zouden benadrukken dat Voorpost "extreem-rechts" is, en dat alle berichtgeving minstens zou impliceren dat de standpunten van Voorpost die aanslag hebben uitgelokt. Een aantal journalisten zou zelfs expliciet zeggen dat de doden het aan zichzelf te danken hebben-- zoals ze dat ook expliciet durfden te zeggen over Pim Fortuyn en Theo van Gogh.
Nu wil het feit dat die moskee in Nieuw-Zeeland, waar door een soort radicale eco-terrorist een moordaanslag is gepleegd, meerdere jihadisten heeft voortgebracht. Die jihadisten gingen naar trainingskampen in Jemen, om te leren hoe ze de ongelovigen moeten en kunnen afslachten. Dezelfde moskee nodigde ook regelmatig jihadistische imams uit als spreker, die daar opriepen tot geweld tegen ongelovigen.
Nochtans heb ik niet één journalist zien suggereren dat de slachtoffers het in dit geval dan óók (een beetje of geheel) "aan zichzelf te danken hadden". Indien je als Westerling tot een organisatie behoort die geweldloos(!) radicale uitspraken doet, dan is dat genoeg reden voor een kapmes in je nek. Maar indien je als islamiet tot een organisatie behoort die actief oproept om anderen met een kapmes in de nek te hakken... dan ben je een onschuldig lammetje.
Ik ben geen voorstander van aanslagen. Hoe graag bepaalde linkse mensen mijn schrijven ook expres verkeerd zouden willen uitleggen; dit is geen goedkeuring van aanslagen op moskeeën. Dit schrijven dient om de hypocrisie aan de kaak te stellen, die thans gangbaar is in alle mainstream berichtgeving. Het meten met twee maten moet ophouden.

woensdag 6 maart 2019

Historisch effect, menselijk gedrag en de voorspelbaarheid van de geschiedenis

Het gedrag van individuele mensen in de nabije toekomst is in hoge mate onvoorspelbaar. Het gedrag van individuele mensen over een veel langere termijn is veel beter voorspelbaar. Er zijn absoluut uitschieters, waarbij bepaalde ervaringen het gedrag drastisch aanpassen, maar in de meeste gevallen is de persoonlijkheid van een mens behoorlijk stabiel. Het typische gedrag van een mens gedurende zijn leven, dat wordt gestuurd door zijn persoonlijkheid, is dus redelijk te voorspellen op die basis.

He gedrag van grote groepen mensen is nog veel beter voorspelbaar. Mensen reageren natuurlijk verschillend op situaties, maar hoewel sommige mensen heel uitzonderlijke gedragingen/reacties vertonen, reageren de meeste mensen op een heel "conventionele" manier in een gegeven situatie. Omdat dit het geval is, zijn de uitschieters (de uitzonderlijke mensen) als kringen in een plas water-- de gevolgen van hun uitzonderlijke gedrag vervagen snel weer in het normale oppervlak van het geheel.

Het gedrag van grote groepen mensen over lange perioden is in hoge mate voorspelbaar. Om deze redenen ben ik niet verbaasd dat we dezelfde ontwikkelingen (dezelfde cycli) terugzien in de geschiedenis van culturen over de hele wereld, de afgelopen millennia. De individuele mensen zijn altijd uniek zichzelf. De mens als soort, echter, is per definitie een generalisme, en is tevens hoogst onveranderlijk. De "gemiddelde mens" is daarom even voorspelbaar als de individuele mens onvoorspelbaar is.

(Dit is allemaal niet heel vreemd: wanneer ik het gemiddelde IQ van een bevolking ken, kan ik immers ook behoorlijk accurate uitspraken doen over de intellectuele prestaties die ik van die populatie verwacht. Wanneer ik één persoon uit die populatie tegenkom, kan ik niet meer dan een vage verwachtingswaarde uitdrukken, die er totaal naast kan zitten. Dit is de wet van de gemiddelden.)

Hoe anders de individuele mensen ook zijn geweest, in Rome, in Mesopotamië, in Egypte, in China, in Midden-Amerika etc. etc. -- de geschiedenis van hun beschavingen is altijd onderhevig geweest aan hetzelfde historische effect. En dat effect is het gevolg van de (relatief) onveranderlijke aard van de mens als soort.

Deze observaties leiden mij tot de conclusie dat wie inzicht heeft in de aard van de in hoge mate voorspelbare cycli die menselijke culturen doormaken, ook in staat zal zijn vrij accurate uitspraken te doen over de toekomst van onze eigen cultuur. Waarbij overigens wel moet worden geobserveerd dat het dan, per definitie, uitsluitend over observaties van algemene trends en ontwikkelingen kan gaan. De vorm van de cyclus is altijd hetzelfde. De specifieke invullingen en uitdrukkingen ervan, de details, zijn uniek voor iedere cultuur.