De waarheid over Lincoln: sic semper tyrannis

Vandaag is het precies 150 jaar geleden dat de tiran Abraham Lincoln werd neergeschoten door de patriot John Wilkes Booth.

Ja, dat leest u goed. Lincoln was een tiran, en Booth bewees de mensheid een dienst door hem uit de weg te ruimen. Ironisch genoeg bewees hij Lincoln óók een dienst, want juist door op dat moment te sterven werd het mogelijk dat Lincoln (ten onrechte!) tot een soort messias werd gebombardeerd.

De realiteit was anders. Zo ongeveer alles dat tegenwoordig over Lincoln wordt verteld is propaganda. Staat er bijvoorbeeld in geschiedenisboekjes dat Lincoln duizenden burgers zonder proces heeft laten doodschieten? Dat hij zelf verklaarde dat het bevrijden van de slaven hem weinig tot niets kon schelen? Dat hij tot zijn dood geloofde dat, op het moment dat de burgeroorlog gewonnen was, alle zwarten gedeporteerd(!) moesten worden naar Afrika?

Nee. Dat wordt op school niet verteld, en de meeste geschiedenisboeken slaan dat ook liever over. Maar het is wel waar. En daarom is John Wilkes Booth een held; een held die een tiran heeft omgebracht.

Het Heilige Roomse Rijk… herboren?

Iedereen weet volgens mij wel dat ik beslist geen voorstander ben van Europese éénmaking (ik zeg bewust geen éénwording, want het is geen natuurlijk proces, maar een kunstmatige poging). Dat zegt echter niet dat ik een isolationist ben.

Iedereen die kritiek levert op Brussel krijgt dat stempel opgeplakt. Je verschuilt je achter de dijken, je bent een xenofoob, een populist, wellicht zelfs een vuile neonazi. Een Europropagandist als Guy Verhofstadt deinst er niet voor terug om alle Eurosceptici tot rechts-extremisten uit te roepen. Steevast wordt de beschuldiging aangevuld met: “de sceptici hebben geen oplossing; ze zijn alleen maar tegen.”

Soms is dat zelf ten dele wáár. Ook dat diskwalificeert de Eurosceptici natuurlijk niet: het is niet onredelijk om kritiek op iets te hebben dat fout gaat, zonder meteen een volledig uitgewerkt alternatief te hebben. Het is echter wel verstandig om na te denken over alternatieven, en daarbij moeten we vooral letten op de structuren die Europa in het verleden veel goeds hebben gebracht.

The future of Europe

Yesterday, I published an article discussing the many problems of the EU, which have until now gone unsolved due to the unwillingness of the Europhiles to accept that their utopian dreams are simply impossible. Arrogance has poisoned the European project beyond any hope of rescue, and it seems that arrogance will in the end destroy the EU altogether.

The question is now: how do we get rid of the bad, while preserving the good? Cooperation and good relations between the many states of Europe are by no means a bad thing. How can we preserve those elements, while dismantling the European bureacracy and the undemocratic power of Brussels? Well, if you think about it, it’s not that difficult. The only thing missing to achieve a peaceful and relatively painless end to the EU is the political will to go about it.

That’s certainly a problem, because the Eurocrats in charge are dead set on creating a centralized political union. I explained yesterday how their efforts are inherently counterproductive, serving only to sow futher animosity between the nations of Europe. If they continue to force their utopia on all of us, they even risk sparking off a civil war. That catastrophe must be avoided at all costs.

So how? What’s the alternative? That question is imperative, because Europhiles will repeat again and again that we need the EU, and that to dismantle it would be tantamount to economic suicide. What we need to do is prove them wrong, so everyone can see that there is a viable alternative to Eurofederalism. To that end, I’ve written this article: a proposal for dismantling the European Union in a peaceful and orderly manner. Because we can prevent the disastrous future currently awaiting Europe, and we can lay the ground work for a far better future for us all.

When will the Europhiles learn their lesson?

Countless citizens of EU-member states are asking themselves “Where are we going?”, and with good reason. The European Union is tearing itself apart through bad policy and undemocratic efforts at forced centralization of power. It is entirely unclear where this road will lead the many nations of Europe, but the notion that all of them will eventually end up in the same place is becoming increasingly unlikely. An outcome long held unthinkable – the break-up of the EU – is steadily becoming inevitable.

The Europhiles in Brussels and across the EU will hear nothing of it. Just as they have done for decades, they dismiss the notion of the EU being split up as nothing more than small-minded chauvinism. It is easy, however, to portray your opponents as small-minded. It is much harder to actually prove them wrong. In this case, it might not be possible at all: the Eurosceptics have been proven right time and again since the start of the global financial crisis.

In fact, it turns out that the “small-minded chauvinists” have, in fact, for years and years been the most forward-thinking people in Europe. It was the Eurosceptics who forsaw that expansion of the “European family” (as Europhiles lovingly call it) was going too fast: many new member states were simply not yet ready. The cultural and economic mindsets of Northern, Southern and Eastern Europe were insufficiently aligned to accommodate a grand unification project.

These warnings were ignored, but it turns out they should have been heeded instead. Similarly, the Eurosceptics warned that the institutions of the Union were not democratic enough, and that there was not (yet) enough popular support for the EU among the peoples of Europe. Again, they cautioned, more time was needed. But no – the Europhiles pushed for more centralization, at the expense of national sovereignty and popular democracy. The EU thus became a project of the elite, disliked by the people at large.

The grand misconception of the Europhiles was that they would be able to shape Europe as they wanted: that they could force their utopian ideal on the people without any resistance at all, and everyone would come to love their creation as much as they did. Simply put: the Europhiles behaved like a bunch of arrogant tossers. As a result, they – and everyone else in Europe – are now faced with the results of their hubris. Many countries weren’t ready for a monetary union, and precicely due to that single currency, their economic woes are also ravaging the countries that were ready. The people have come to hate the EU, rather than love it.

De Verenigde Staten van Europa? Het zou een ramp zijn!

Al geruime tijd wankelt de Europese Unie op de rand van een afgrond, en de leiders van de EU doen ons graag geloven dat als wij hen niet vertrouwen en gehoorzamen, we er allemaal in zullen storten. In Griekenland wordt het verzet onder de bevolking tegen de zogenaamde “hulp” van de EU steeds heftiger, en dit moet – zo verzekert de Europese leiding de burgers der lidstaten – worden opgelost door méér geld en méér centrale macht. Want anders wacht ons de afgrond!

In werkelijkheid zijn het niet de lidstaten die in de afgrond dreigen te vallen, maar de politieke structuur van de EU. Wij betalen niet om onszelf te redden, en ook zeker niet om de Grieken te redden, maar om de EU in leven te houden. Desondanks willen de leiders van de Unie ons overhalen (of liever nog, dwingen) om onze soevereiniteit aan hen af te dragen. Eurofederalisten, zoals ze zichzelf noemen, pleiten luider dan ooit voor het vormen van de “Verenigde Staten van Europa”.

Thans leven we in wat formeel een confederatie is, waarin de lidstaten hun soevereiniteit behouden – ook al heeft de EU nu al federale trekjes, en dat worden er steeds méér… In geval van een federatie geven de lidstaten hun soevereiniteit op, en komt de uiteindelijke macht bij Brussel te liggen. Dit is al jaren, zo niet decennia, de droom van mensen als Guy Verhofstadt. Het liefst zouden ze de natie-staat afschaffen, een het verenigde “land” Europa scheppen. Nederland zou achterblijven als provincie van een groot geheel. Dat daarvoor wat vrijheden moeten sneuvelen, lijkt deze mensen niet te deren.

Een (Noord-)Europese Confederatie

De Europese Unie is het ontegenzeglijke bewijs dat, overgeleverd aan bureaucraten, zelfs de mooiste droom een verschrikkelijke nachtmerrie wordt. De theorie was heel eenvoudig: wat willen we? Nooit meer oorlog. Wat is de beste manier om te zorgen dat twee landen nooit meer oorlog voeren? Handel. Want als je vecht met je handelspartner, schaadt je óók je eigen belangen. Tot zo ver een foutloos plan, want vrede en handel leiden tot vrijheid en welvaart.

En ja, als je dan toch al economisch samenwerkt, dan zijn er enkele andere terreinen waar je óók heel profitabel zou kunnen samenwerken... “Maar dat zoeken we later wel uit,” was het devies. Zo doende hebben we nooit aangewezen waar onze samenwerking eigenlijk toe beperkt was, en wat de bevoegdheden waren van de instituten die daartoe in het leven werden geroepen. Zo doende werden het geen instituten van internationale samenwerking, maar instrumenten van transnationale onderdrukking. Zo doende werd de Europese droom een Eurocratische nachtmerrie.

De EU kon zich ontpoppen tot een Eurocratie omdat we haar macht nooit begrensd hebben. Daardoor zijn de instituten die we boven ons geplaatst hebben, aan onze controle ontsnapt, en heeft de Unie nu federale pretenties. Alle ellende had voorkomen kunnen worden door in beginsel vast te leggen dat gezag bij de lidstaten hoort te liggen. Door een heldere opsomming van bevoegdheden op te stellen, waarbuiten de EU geen enkel gezag heeft. Door duidelijk te maken dat het om samenwerking tussen staten moet gaan, en niet om gezag boven staten. Kortom: Europees federalisme had voorkomen kunnen worden door in beginsel uit te gaan van een confederatie.

Een Toekomst voor de Nederlanden

Na het Einde van België: de Lage Landen Herenigd


Stel dat het Belgische experiment uiteindelijk wordt beëindigd, en de Vlamingen en Walloniërs ieder een eigen weg gaan. Ik acht dit op de lange termijn onvermijdelijk, en zelfs uiterst wenselijk. Als uiterste conclusie van dit proces hoop ik van harte op het samengaan van Nederland en Vlaanderen en één staat. Dit idee is beslist niet nieuw. Sterker nog, het bestaat al sinds het moment dat Nederland en België opsplitsten. Opvallend is dat al vrij vroeg het idee van hereniging met Wallonië grotendeels werd opgegeven, terwijl er altijd significante steun is geweest voor een Vlaams-Nederlandse unificatie – aan beide kanten van de grens. Aan de Vlaamse kant is dit wat bedaard, juist omdat Nederland nooit een poot heeft uitgestoken om Vlaanderen te helpen in de moeilijke worsteling met de Franstaligen. De Vlamingen werden op zichzelf aangewezen, en streven nu allereerst naar onafhankelijkheid. Dat is niets minder dan hun recht, en ik juich het streven toe. Toch hoop ik dat een onafhankelijk Vlaanderen in ieder geval de mogelijkheid van een Groot-Nederlandse hereniging niet bij voorbaat zal afschieten. Er is veel dat ons verenigd, en samen staan we sterk.