Aurum per medios ire satellites
Et perrumpere amat saxa potentius
Ictu fulmineo.
“Goud passeert met
gemak oplettende wachters
en geniet ervan om
zelfs de hardste steen te doorbreken
met de kracht van een
donderslag.”
— Horatius, Ode III.16, regel 12
Dit artikel is opgedragen aan Brecht Arnaert, die er ongetwijfeld veel van zijn eigen inzichten in zal herkennen. Ik schrijf dit met dankbaarheid voor onze vele gedachtewisselingen, en met de wens dat er nog veel meer mogen volgen.
De economie verkeert in zwaar weer, en alleen de zekerheid
van goud kan ons veilig door de storm brengen. Nu is een terugkeer naar de
gouden standaard vandaag de dag beslist geen breed gedragen idee onder
economen, maar toch is het precies wat we eigenlijk nodig hebben.
De veelgehoorde afkeer van een gouden standaard berust op
aannames, dogma’s en een gebrek aan economische kennis. Steevast beweren de
volgelingen van John Maynard Keynes dat herstel van de gouden standaard ons
verschrikkelijk onheil zou brengen. Hun grote voorganger was immers tegen de
gouden standaard, en ook vandaag slikken Keynesianen dat verhaal als zoete
koek. Ze laten geen kans voorbij gaan om goud te besmeuren met hun venijnige
kritiek, maar ze hebben het fout.
Het onheil dat ze zo zeggen te vrezen is hier al, en het is
juist ontstaan omdat we de gouden standaard verlaten hebben. Hun probleem is
dat ze hun held, Keynes, zien als een economisch genie. In realiteit was hij
helemaal geen econoom, maar een ideoloog. En al veel te lang hebben wij
geluisterd naar zijn ideologisch gemotiveerde vooroordelen. Al veel te lang
betalen wij daarvoor een hoge prijs. Tijd om het goud eens op te poetsen, want
onder het vuil van de Keynesiaanse dogma’s blinkt het nog steeds.
