vrijdag 5 april 2019

Het naderende einde, het gekrijs van de beesten

Enkele notities bij het verschijnsel "Asha ten Broeke". Ten eerste: dit vaag mensachtige blubberbeest is dik, dom, lelijk en totaal irrelevant. Laat het duidelijk zijn dat er maar één zinnige reden is om deze soort te bespreken, en dat is omdat het hysterische gekrijs van zo'n misbaksel symptomatisch is voor de kwaal van deze tijd. Er is een eindeloze stoet van dit type misgeboorten, en ieder exemplaar in die stoet vertoont vergelijkbare trekken.

Dit soort wanstaltige schepsels bevolkt nu eenmaal het rariteitenkabinet van een stervende maatschappij. Door de geschiedenis heen, altijd, is het verschijnen van dit monsterlijke circus het teken geweest van het naderende einde. Het heersende systeem (politiek, sociaal, economisch) dat sedert de zgn. "Verlichting" vorm heeft gekregen en dominant is geworden, is stervende. We leven in de laatste jaren van de zelfverklaarde "moderniteit".

Het zal niet lang meer duren. Alles begint al te kraken en te knarsen. Alles brokkelt af. De metaphorische (en soms letterlijke) riolen breken open, de (eveneens metaphorische, doch soms óók letterlijke) drek loopt over de straten. De wereld is in verval. De grote ironie is dat de wangestalten van deze moderne wereld, die het morbide rariteitenkabinet van de eindtijd vormen, zelf de veroorzakers zijn van de nakende apocalyps. Ook dat is hoe het, historisch, altijd weer gaat.

Het klassieke Westen (zeker vóór 1500, en in significante mate totdat de "Verlichting" echt losbarstte) heeft veel groots en schoons voortgebracht, en daar hebben eindeloze cohorten aan mismaakte stumpers lang op geparasiteerd. Maar de 'modernen' haten alles waar ze zelf op parasiteren. De kenmerkende jaloezie van het gedrocht, dat alles haat dat mooi is. Om die reden doen ze hun uiterste best om de geschiedenis, de cultuur en de verrichtingen van de Westersche cultuur uit te wissen.

De groteske kinderen van de moderniteit zijn inmiddels al ver op weg. Ze hebben ervoor gezorgd dat we nu leven in een totaal verziekte tijd, in een ernstig vergiftigde cultuur. Juist daarom begint het nu te knellen. Alles brokkelt af, alles gaat kapot. Ze hebben Europa moedwillig veranderd in iets dat steeds meer op de Derde Wereld lijkt.

Nu beginnen ze zelf de gevolgen te ondervinden. Geen wonder dat ze hysterisch krijsen. Omdat ze terminaal achterlijk zijn, steken ze echter nooit de hand in eigen boezem. Ze geven, stuiptrekkend, altijd dogmatisch de schuld aan precies de mensen die nog een beetje proberen er wat van te maken. De mensen die willen redden wat er nog te redden valt. De waanzinnige wezens kunnen dat eenvoudigweg niet tolereren. Ook al is het alternatief de totale vernietiging van hun eigen wereld.

Het modernisme is in de kern een doodscultus. En het monster dat 'moderniteit' heet, is reeds druk bezig zichzelf te verslinden. Het is niet bepaald verbazingwekkend dat deze groteske kinderen van dit monster voorop lopen in de gestoorde orgie van intellectueel kannibalisme die het einde van dit huidige tijdvak zal definiëren.

Met al hun gekrijs, al hun perversiteit, al hun waanzin en al hun haat zullen de modernen enkel hun eigen uitsterven bespoedigen. De dood van de moderniteit, en van alle kinderen van de moderniteit. En tot op het laatst zullen ze krijsen dat "de fascisten" het allemaal schuld zijn. Totale larie. Ze hebben het geheel aan zichzelf te danken. Diep van binnen weten ze dit, hoewel ze het niet kunnen verkroppen en het nooit zullen erkennen. Ze voelen het naderende einde, ze zijn er doodsbang voor, en ze ruiken de angst van hun soortgenoten. En dat is waarom ze krijsen, domme beesten die ze zijn. Ze kunnen niet anders.